شعر بافی
گزارش خطا

شعر بافی

VN:F [1.9.16_1159]

شعر بافی

 

شعربافی یا شربافی بواقع همان پارچه بافی است که جولائی نیز گفته می شود در فرهنگ فارسی شعر به معنای موی انسان و یا حیوان می باشد و به بافنده این کار موباف یا موتاب گفته می شود. شعر نوعی پارچه‌است که با مو یا ابریشم و با دستگاه بافندگی چهاروردی بافته می‌شود. نقشه خاصی برای بافت شعربافی وجود ندارد و به دو شیوه ساده و میله‌ای (راه‌راه) بافته می‌شود. شعر ساده را بیشتر به رنگ‌های بنفش، زرشکی، مشکی، زرد، بادنجانی، سبز، گلی برای لباس زنان و شعر میله‌ای را به شکل سیاه و سفید به عرض ۲ متر و طول ۱٫۵ متر برای لباس مردان می‌بافند. رسم است که نام بافنده با نشان طلایی در سر و ته پارچه درج شود. گفتنی است که در گذشته، (تا حدود ۵۰ سال پیش) بافندگی با دستگاه شعربافی، بسیار دشوار بوده و تنها از عهده جوانان بر می‌آمده‌است. اما یکی از شعربافان قهار آن دوره به نام حاج حبیب اله خاتم قطعه‌ای را به این دستگاه اضافه می‌کند که کار با آن را بسیار ساده تر می‌نماید. این قطعه چک(با فتحه حرف چ) نام دارد و ساختار ساده‌ای دارد.ایشان هم اکنون در قید حیات بوده و ۹۰ سال سن دارند.

شعربافی کاری صرفاً مردانه بود و کارگاه های شعربافی بیشتر در زیرزمین های نسبتاً تاریک و نمور بود هر بافنده زبر دست می‌تواند در طول یک روز ، یک الی ۲ متر پارچه بافته شود.

شعربافی یا دست بافی در استان خراسان، از گذشته های دور، یکی از مشاغل صنعتگران بوده است. این صنعت در بیش تر شهرهای استان خراسان، به ویژه در شهرستان های مشهد، سبزوار و تربت حیدریه، به صورت خانگی و کارگاهی دیده می شود. فعالیت های برک بافی، فرت بافی و ابریشم بافی را نیز می توان در این رده قلمداد کرد که عمده تولیدات آن ها حوله، چادر شب، بقچه و… است.

لیست محصولات

ردیف نام فروشگاه آدرس تلفن تماس محدوده قیمت





بدون نظر

مطالب مرتبط

مطالب پیشنهادی