زیلو بافی
گزارش خطا

زیلو بافی

VN:F [1.9.16_1159]

زیلو بافی

زیلو یا پلاس این دست بافته زیبا، خاص مناطق حاشیه کویری است. این فرش با نوع زندگی مردم منطقه تطابق دارد و بخشی از اعتقادات مذهبی، تاریخ، معماری، طبیعت و گویش مردم این نواحی نیز، بر تار و پود آن نقش بسته است. زیلو بافی در شهر میبد سابقه‌ای دیرینه دارد. برخی سابقه زیلوبافی در شهر میبد را به قرن هشتم هـ . ق و دوره مظفریان نسبت می‌دهند. قدیمی‌ترین و در عین حال نفیس‌ترین زیلوهای میبد، به قرن دوازدهم هـ .ق تعلق دارد و بر روی آن بیست و چهار سجاده طراحی شده است. در مجموع رنگ‌های آن با اندکی اختلاف، یکسان و چشم نواز است. در حاشیه این زیلو، نام واقف و تاریخ ۱۱۸۸ هـ . ق نقش شده است.
سه تخته زیلو در مسجد جامع «هفتادر» در عقدا وجود دارد که در نوع خود بی‌نظیر است. دو تخته آن بافته «حاجی باقر میبدی» درسال های ۱۰۷۰ و ۱۰۸۳ هـ .ق است و زیلوی فرسوده دیگر، مربوط به سال ۱۰۲۳ هـ . ق است.
از دیگر زیلوهای تاریخی میبد می‌توان به زیلوی آویخته مسجد «امیرچقماق» (مربوط به سال ۱۲۷۹ هـ . ق) و زیلوهای کهنه مسجد «رکن آباد» میبد اشاره کرد.

نقش‌های زیلو در میبد به سه نوع تقسیم می‌شوند:

پنج‌تایی (مجی)، هفت‌تایی و سیزده‌تایی.

پنج‌تایی شامل:
چشم بلبلی، پُرگ و مهرگ.

هفت‌تایی شامل:
بافتوگ، پرت توره (رد شغال)، زلف، مفرش حلقه، زنجیر وگ، تالوگ، رکن‌الدینی، چارکلگ، سروگ خزن قفلی، چشم بلبلی.

سیزده‌تایی شامل:
گره، بندرومی، کلی، گچ کند، تالوگ، سرو، سینه ریز، کمری و پرت گرگ (رد گرگ).

لیست محصولات

ردیف نام فروشگاه آدرس تلفن تماس محدوده قیمت





بدون نظر

مطالب مرتبط

مطالب پیشنهادی