اصول اولیه کوهنوردی
گزارش خطا

اصول اولیه کوهنوردی

  • به روز رسانی : ۱۸/۱۰/۱۳۹۴
  • تعداد بازدید : 1,058

اصول اولیه کوهنوردی

 

 

امروزه کوهنوردی به عنوان ورزشی مفرح در بین علاقه مندان به کوه و طبیعت جایگاه خود را پیدا کرده است . آگاهی داشتن از طبیعت و خطرات آن و چگونگی حفط سلامت خود و همراهان و جلوگیری از آسیب رساندن به محیط پیرامون مان در زمان اجرای برنامه های کوهنوردی و طبیعت گردی به عنوان دغدغه ای در میان دوستداران طبیعت در آمده است .

و یادمان نرود که:

۱-   کوله پشتی٬ خانه کوچک کوهنورداست.
۲-   قدمهای خودرا نسبت به شیبها تنظیم کنید.
۳-   کوهنوردی ورزش جمعی است از تک روی پرهیزکنید.
۴-   تنها به کوه نروید .
۵-   درکوه هیچگاه ندوید .
۶-   نظم طبیعت را بهم نزنید.
۷-   گیاهان را به آتش نکشید.
۸-   به حیوانات آسیب نرسانید.
۹-   آب چشمه ها را آلوده نکنید .
۱۰-  هیچگاه کناره چادر آتش درست نکنید ( جهت باد رادرنظر داشته باشید (
۱۱-  همیشه مقداری آب و مقداری مواد قندی ونمکی همراه داشته باشید .
۱۲-  انرژی خود را تقسیم کنید ( یعنی وقتی از کوه برمی گردید احساس خستگی وکوفتگی نکنید (
۱۳-  به ستون یک حرکت کنید (در کوهپیمایی همه به ستون یک و پشت سرهم به فاصله یک متر (
۱۴-  در صعود هیچگاه از مسیرهای شنی و بی راهه ها وریزش سنگها استفاده نکنید.
۱۵-  درفرود ازشیبها٬ ازشن اسکیها وتخته سنگهای کم شیب تا شیب ۶۰ درجه استفاده میشود.
۱۶-  در کوهنوردی اولین اشتباه آخرین اشتباه است ( یعنی دیگر وجود ندارید که اشتباه بعدی رخ دهد) پس مواظب
۱۷-  هریک ساعت راهپیمایی پنج دقیقه استراحت کنید ( کمی نرمش – کمی تغذیه – کمی آب (
۱۸-  هرگاه درصعود به نفس نفس افتادید وحتی دهانتان خشک شده و دچار خستگی زودرس شدید ، بدانید ممکن است علت یکی از موارد زیر باشد:

•      تند می روید .
•     
با دهان نفس می کشید .
•     
کوله پشتی سنگین دارید ومنظم نیست .
•     
با کارهای اضافی یا بیهوده انرژی زیادی را ازدست داده اید .
•     
فاصله پاهای شما زیاد است .
•     
درشیبها مستقیم حرکت می کنید .
•     
آنقدر لباس پوشیده اید که بدن نمی تواند تنفس کند.

۱۹-   خطرات کوه { طوفان – بوران – صاعقه – بهمن – نقاب برفی – چاله برفینداشتن امکانات – اطلاع نداشتن ازموقعیت کوه – سرد شدن زودرس بدن –   کوه گرفتگی – ورعایت نکردن اصول ایمنی درکوه}
۲۰-  درهوای سرد استراحت نشستن خیلی کم داریم بیشترین استراحتها ایستاده و زمان ٬ یک الی دو دقیقه ایی است .
۲۱-   نزدیک به قله ها هیچگاه شتاب نکنید ٬ وهمیشه جمعی به قله برسید که بدانید درجمع کوهنوردی بین افراد ٬ برتری وجود ندارد .
۲۲-  تشکیل گروه { درهر برنامه ؛ مسافرت ؛ گردش ؛ کوهنوردی } حتما یک نفر رابه عنوان سرپرست انتخاب وبه دستورات ونکته های او عمل کنید.
۲۳-  درصعودها { سرپرست گروه – مسئول فنی – مسئول تدارکات – مسئول تبلیغات – مسئول بهداشت ودرمان } الزامی است.
۲۴-  کارت بیمه ورزشی الزامی است.
۲۵-  داشتن یک پلاستیک جهت جمع آوری آشغالهای خود تازمان برگشتن به شهر الزامی است (اگراین فرهنگ کوهنوردی همه جا رعایت شود مطمئن باشید هیچگاه کنارچشمه ها – کنارآبشارها – کنار پناهگاه ها ومسیرها وقله ها ٬ زباله ای مشاهده نخواهید کرد)

 

 

کوه دماوند (۴)

 

چگونه به کوه برویم؟

پیش از آن که به کوه برویم، باید بدانیم که ورزش در طبیعت، تفاوت بنیادی با ورزش‌های دیگر دارد. نخست این که محیط این ورزش (کوهستان) دست ساخته‌ی انسان نیست، بلکه حاصل میلیون‌ها سال کار عوامل پیچیده‌ی طبیعی است و به این دلیل اگر آسیبی به محیط کوهستان وارد سازیم، جبران آن به سادگی میسر نخواهد بود. دیگر آن که عامل‌های موجود در کوهستان بسیار نیرومند و تحرک آنها تا حد زیادی پیش‌بینی نشدنی است و از این رو خطر برای ورزشکار بی‌احتیاط و ناآزموده بسیار زیاد است. یکی از کوهنوردان باتجربه گفته است که در کوه‌نوردی دو چیز را باید بیاموزیم:اصول ایمنی در کوهستان برای آن که به خود آسیب نرسانیم،و اصول حفاظت کوهستان برای آن که به کوه آسیب نرسانیم.

نخستین برنامه‌های کوه‌پیمایی خود را بهتر است که همراه فرد یا گروهی باتجربه اجرا کنید. معمولاً اینان می‌دانند که رفتن به چه منطقه و تا چه ارتفاعی برای یک مبتدی مفید و جذاب است. همچنین می‌دانند که چه وسایل و موادی برای شما لازم است. در عین حال بهتر است که خودتان به ایشان توضیح دهید که تاکنون چه کارهای کوه‌نوردی کرده‌اید، و بگویید که قصد ندارید در ابتدای فعالیت‌های جدی خود کار برجسته و دشواری انجام دهید!

در نخستین برنامه‌های خود سعی نکنید که پا به پای کسانی باشید که بیشتر کوه‌نوردی کرده‌اند، چرا که ممکن است خود را بسیار خسته کنید یا به خطر اندازید. به ویژه اگر با اعضای یک گروه یا باشگاه کوه‌نوردی حرکت می‌کنید، توجه داشته باشید که در این جمع‌‌ها معمولاً اشخاص ماجراجو و نترسی پیدا می‌شوند که پا را از «حاشیه‌های اطمینان» فراتر می‌گذارند؛ شاید این اشخاص آگاهانه برای گذر ار مرزهایی (به جا گذاشتن «رکورد» و …) خود را مثلاً درگیر یک مسیر سنگی دشوار کنند، یا قصد صعود سریع به قله را داشته باشند. اما شما به این وسوسه دچار نشوید که خود را قوی نشان دهید- درعوض، بهتر است به سرپرست برنامه توضیح دهید که می‌خواهید بدون فشار آوردن بر خود و بدون پذیرش خطر از کوه لذت ببرید. درواقع سرپرست برنامه‌ای که اشخاص مبتدی یا کارآموز را با گروه خود به کوه می‌برد، باید این موضوع را بداند، اما شما هم از تذکر فروتنانه و محترمانه خودداری نکنید. در آینده، وقت برای یادگیری و انجام کارهای دشوارتر خواهید داشت!

نخستین برنامه‌های کوه ‌نوردی شما باید در فصل گرم سال باشد (نیمه جنوبی کشور: فروردین تا آبان، نیمه شمالی کشور: اواخر اردیبهشت تا نیمه‌ی مهرماه) و زمانی که صرف بالا رفتن می‌کنید از سه چهار ساعت بیشتر نباشد. وسایلی که برای چنین برنامه‌هایی لازم دارید، می‌تواند بسیار ساده باشد: یک کفش ورزشی که زیره‌ی ضخیم و کمی نرم (برای جلوگیری از سر خوردن) داشته باشد، یک کوله پشتی کوچک، یک شلوار و پیراهن آزاد، پیراهن بادگیر، عینک آفتابی ضد اشعه‌ی فرابنفش (UV protection) ، کرم ضد آفتاب، حدود دو لیتر آب (اگر مطمئن هستید که چشمه‌ی آب پاکیزه‌ای سرراهتان هست، یک قمقمه‌ی یک لیتری کافی است)، کمی تنقلات، نان، و میوه و دیگر اقلام خوراکی.

هیچ‌گاه شیفته‌ی وسایل و پوشاک رنگارنگی که در دست و بر تن دیگران (یا احتمالاً در مجله‌های کوه‌نوردی) می‌بینید، نشوید. برای خرید همیشه فرصت هست و پیوسته چیزهای نو به بازار می‌آیند؛ خیلی معقولانه و صرفه‌جویانه ببینید که به راستی چه چیزی موردنیازتان است و اگر فلان پوشاک یا وسیله را بخرید چند درصد به شما کمک می‌کند تا به هدف خود برسید؟ آیا نمی‌شود با کمی خوش فکری، از آن چه که دارید به گونه‌ای استفاده کنید که کارتان را راه بیاندازد؟ برای مثال، می‌توان برای کوه‌نوردی‌های چند ساعته تا یک روزه به جای خریدن کوله پشتی‌های نو و گران بها، از همان کوله‌پشتی که به مدرسه می‌بردید یا کوله‌ی دست دوم دوست‌تان استفاده کنید. یا در مراحل بعدی که نیاز به کیسه خواب داشتید، می‌توانید به جای خرید یک کیسه خواب عالی و گرم- که بسیار گران است- یک کیسه خواب متوسط بخرید، و به جای آن که در کیسه خواب عالی خود مجبور شوید همه‌ی پوشاک خود را درآورید، با پوشاک کامل و حتی کت پر بخوابید.

به دنبال کالاهای «مارک‌دار» و معروف خارجی هم نگردید؛ امروزه به راستی دشوار است که دریابید کالای مورد نظر شما با فلان مارک معروف، در کشور اصلی یا با استانداردهای اصلی ساخته شده یا در چین و تایلند و … بهتر است در هر مورد که ممکن است، کالاهای ساخت داخل را بخرید که هم ارزان‌تر هستند و هم در بسیاری موارد بهتر از انواع چینی و تایلندی؛ هم اگر عیبی پیدا کنند، می‌توانید برای تعویض یا تعمیر به سازنده‌ی آن مراجعه کنید. در عین حال، خرید کالاهای ایرانی به پیشرفت اقتصاد کشور کمک می‌کند و انتقادها و پیشنهادهای شما در مورد کیفیت کالا می‌تواند آنها را بهتر کند. در انتخاب هر وسیله، بکوشید از نظر کسانی که از آن استفاده کرده‌اند بهره ببرید و تا حد امکان، پیش از خرید نمونه‌ای از آن را که در اختیار دوستان‌تان است، امتحان کنید. و در هر حال با کوه‌نوردان یا فروشندگان با تجربه مشورت کنید.

یکی از وسایلی که خوب است از همان نخستین روزهای کوه‌نوردی به کاربرد آن عادت کنیم، چوب دست یا باتوم (در اصل: baton) پیاده‌روی است. باتوم، به تقسیم وزن بدن و انتقال بخشی از ضربه‌ها و فشارها به دست کمک می‌کند و به این ترتیب از فشار بیش از حد به زانوها که اندام‌هایی بسیار حساس هستند، جلوگیری می‌کند. باتوم، در حفظ تعادل و جلوگیری از زمین خوردن و نیز پیچ خوردن پا که می‌تواند به مچ پا آسیب برساند، بسیار موثر است.

 

اصول اولیه کوهنوردی (۱)

 

اصول اولیه کوهنوردی (۲)

 

تفاوتهای کوهنوردی درفصل های گرم وسرد

 

در زمستان و اوایل بهار یک روز آفتابی و بدون باد تبدیل به کولاک و یا باران می شود. برف، مسیر یابی را فوق العاده مشکل می کند و نه تنها راهها بلکه تکه سنگها را نیز می پوشاند.اگر چه غفلت و بی توجهـی در تابستان چندان خطرناک نیست ولی در زمستان اگر با فوت و فن کوهنوردی آشنا نباشــد خطر مهلکی به شمار می رود و بالاخره طول روز در زمستان کوتاه(کمتر از۸ ساعت) و شبها بسیار طولانی است(۱۶ ساعت). بنابراین خیلی زود در این فصل با تاریکی روبرو میشوید. از شب زنده داری اضطراری در این فصل بهر قیمتی که شده باید خــــــودداری کرد.

تفاوتهای اساسی ذکر شده در بالا بین شرایط زمستانی و تابستانی گاهی اوقات مشهود و بارز نبستند. مثلاً در زمستان در دره (ارتفاع کم) هوا مانند تابستان بسیار گرم است در حالیکه در ارتفاع دو هزار متری و بیشتر کاملاً سرد می باشد اگر توده های ابــــر در ارتفاع پایین سیر کنند، برف و یخ در قسمت بالای کوه و احتمالاً دیده نمی شود و کــوه نوردان کم تجربه ممکن است با تجهیزات ناکافی عازم ارتفاعات شوند در حالیکه با ایــــن عمل خود دست به کار خطرناکی زده اند  و نتیجه ی آن تلفات و ضایعاتی است که همگـــی کم و بیش با آن برخورد کرده ایم یا لااقل شنیده ایم.

از طرف دیگر در زمستان کوه روی بسیار دلچسب و فرح انگیز است. توده هـــــای برف، کوهها و تپه ها را به شکل زیبائی آراسته می سازد. مسیری که در تابستان سخت  و کشنده است در این فصل صاف و هیجان انگیز میشود کوهها به نظر بزرگتر می آیـــــد و ممکن است کوه نوردان مبتدی را وسوسه کند. ولی بهتر است در شرایط برفـــــــــــی به ارتفاعات نرویم و در دامنه های کوهها و تپه های مجاور به کسب تجربه بپردازیم، زیــــرا در شبهای تند و کوه نوردی در ارتفاعات بالا مخصوص کوهنوردانی است که روی برف و یخ تجربه دارند و به هیچ وجه مناسب کسانیکه تجربه محدودی در کوهنوردی های مقدماتی دارند نیست. حتی در مسیرهای خیلی ساده زمستانی ممکن است ما با شرایـــــط سخت  صعود از یخ و برف مواجهه شویم و اصولا” ارتباط نزدیکی بین آنها وجــــــود دارد.

به همین جهت لازم است که از افراد با تجربه به منظور یادگیری فنون و تکنیکهای یخ و برف کمک بگیریم .

تجهیزات زمستانی کوه پیمایی . در زمستان و اوایل بهار تمام وسایل تابستانــی بــــه  اضافه  تجهیزات لازم برای مقابله با شرایط یخ و برف بشرح ذیل لازم میاید: یخ شکن یا کرامپون ، رکاب برفی ، دستکش ، عرق گیر اضافی ، شلوار و کاپشن ضد باد ، رکاب برفی ، کت بر ، عینک کوه ، کلنگ کوهنوردی ( به تعداد ) لنگر برف بعنوان تکه گاه برای صعود از شیب های تند و چکش یخ شکن که آنرا میتوان در مواقعی که احتیاج بدان نیست پشت کوله یا فاصله بین کوله و پشت قرار داد. از کلنگ کوهنوردی نباید بعنوان چوب دستی یا عصا استفاده کرد  چون نه تنها  آهنگ حرکت شما را بهم میزند بلکه نوک آنرا کند می نماید.

بردن عده ی زیادی از افراد بی تجربه بخصوص افراد جوان در ارتفاعات ، کوهپایه ها و در هوای نا مساعد زمستان کار عاقلانه ای نیست. بهتر است که برنامه ها را در تابستان که شرایط مساعد است انجام داد. ولی اگر صعود اجتناب نا پذیر است مسیرهای کم ارتفاع را انتخاب کنید بویژه اگر برف و یخ ارتفاعات کوه را پوشانده باشد. فردی که مسئولیت سرپرستی گروه بی تجربه ای را در یک صعود زمستانه برعهده میگیرد بایـــــد، کوه نوردی شایسته بوده و حداقل دو سال با گروههای متشکل کوهنوردی همکاری داشته و بتواند در شرایط مختلف با کلنگ ، لنگر برف و طناب کار کند. باید بداند در چــه شرایط و در چه مسیرهایی بروی  برف سر خورد ، یا اسکی نمود ودر چه مواقعی نبایـــــد باین کار مبادرت نماید . در هنگام سرسره بروی برف علاوه بر داشتن مهارت و آشنائی با تکنیک های  آن ، شرایط برفی را هم باید در نظر گرفت بسیاری از حوادث ناگوار ناشی از عدم توجه به یکی از دو عامل فوق بوده است.

شرایط برف و یخ

شرایط آب و هوا در زمستان بسیار متنوع است.یک باد گرم ممکن است خیلی زود بـــرف ها را ذوب کند یا باعث باران شود.یخ زدن مسیر های کوهنوردی نتیجه آب شدن برف در اثر همین باد گرم  و یا باران و یخ زدن دوباره ی آن است.روزهای گرم و شب های سـرد  باعث پودر شدن برف می شود که در این صورت کوه نوردی بسیار راحت است.با عمـــــل مداوم آب شدن برف،و یخ بستن دوباره ی آن،برف محکم می گردد.اگر این پوشش ادامه پیدا کند،نتیجه ی آن برف سخت و یخ است.در ارتفاعاتی که برف نمی بارد در اثر برودت و وزش باد حتی روی صخره ها ممکن است قشری از یخ به وجود آید.به نظر بیشتر مردم درجات شیب برف بیش از واقع به نظر می آید.در این جا به لحاظ اهمیتی که شیب های برفی در کوهنوردی دارند به ذکر طبقه بندی درجات شیب برف می پردازیم.

تا ۱۵ درجه                 شیب ملایم

                    ۲۵-۳۵                   شیب متوسط

                    ۳۵-۵۰                   شیب تند

بالای ۵۰ درجه           شیب بسیار تند

صعود مارپیچی Zigzag ascent

بهترین روش برای صعود از شیب های تند این است که با صعود مارپیچـی از شیب کاست.با این روش نه تنها می توانید با تمام کف پا راه بروید،بلکه بـــه تناوب سنگینــــی بدن را نیز تحمل می کنید به علاوه در صورت لغزیدن نفر جلو خطری برای شما پیش نمی آید.

برف نوردی

در موقع تغییر مسیر از چپ به راست بـــــرای پای چپ جا پای کافی درست کنید و از راست به چپ بر عکس.کلنــــــــــــــگ کوهنوردی هم به تناوب در سمت راست شیب باید در دست راســــــــت و در سمت چپ شیب باید در سمت چپ باشد.با هر قدم کلنـــــگ کوهنوردی تا دسته در برف فرو رفته باشد.

فرود

در برف نرم بهتر  و راحت تر است که صورت شما به طرف دره یا سراشیبی باشد ولی  اگر از برف مطمئن نیستید،به پهلو یا به پشت قرار بگیرید و کلنگ کوهنوردی را در برف فرو  کنید و با نوک کفش جای پا درست نمائید.اگر برف نرم است وقتی روی شما به طرف سراشیبی است باید با پاشنه ی پا جا پا درست کنید.جای پا باید طوری باشد که درهم فرو نروند یعنی زیاد نزدیک به هم نباشند.

لیست محصولات

ردیف نام محصول نوع محصول توضیح قیمت





بدون نظر

مطالب پیشنهادی